چه دوری وقتی کنار تو نشسته ام وبه ازروهای خفته ام فکر می کنم...

چه نزدیکی وقتی فرسنگها از توفاصله گرفته ام ودرمیدانچه قدیمی با میوه های کال حرف می زنم...

اتاقم پراز باران می شود وقتی رویاهایم رافراموش می کنی...

وچشمهایم را پشت افتاب جا می گذاری

دلم پرازخون می شود ...

وقتی سلامم رانمی شنوی ودرکشتزارزندگی بذرهای شعله می پاشی...

ترانه های جبرئیل رابشنو واز تپه های غرور پایین بیا...

اگرستاره هااز راه برسند ماه به تو نگاه نخواهد کرد..

حرفهایم را باورکن....

یاسمن ها درخشنده تر ازپیش در حاشیه باغچه نشسته اند

وبه اواز ماهی های حوض گوش می دهند....

دانه های برف کی جامه هایمان راسپید خواهد کرد...

کاش کسی انبوه برف را از بام قلبهایمان پاک کند...

رگهای من شبیه زمستان شده اند...

پلکهای مرطوب مرا باورکن ...

این باران نیست که می بارد صدای خسته من است که از چشمهایم بیرون می ریزد...

بیااز دالانهای تاریک بیهودگی عبور کنیم وبه چمنزاران روشن برسیم....

گذشته های خاموش رادور بریزوخانه راازبوی زنبق پرکن...

بیاقلبهایمان رادراقیانوس بشوییم تاهیچ گاه طعم نمک رافراموش نکنیم....

اگرسلامم راپاسخ دهی از اوازقناری ها  برایت انگشتر وگردنبندمی سازم....